Flugið til Koben.

Eina stundina er bjart og sól skín í heiði, þá næstu er komið myrkur, eins og hendi sé veifað. Fyrir utan gluggann heyri ég títurnar mala sinn söng, þegar þær núa saman afturfótum og mynda þetta sérkennilega en framandi hljóð í eyrum okkar. Það er kvöldsett, og myrkur grúfir yfir land og þjóð, mosíkóflugur nánast það eina sem er á ferli á þessum tíma, já á ferli að leita sér að blóðvökva. Það er hægt að þekkja kvennfluguna á því að það er hún sem stingur og sígur blóð. Ekki þar fyrir að um sé að kenna blóðþorsta, eins og við skiljum þann þorsta, heldur er blóðið sem hún sígur ætlað til þess að þroska eggjaframleiðslu. Hmmm ekki beint rómantískt sé litið á það frá þeirri hlið !!

Síðast þegar ég ritaði hér, þá var ég staddur í flugstöð Leyfs Eiríkssonar og beið þess að ganga um borð, en vegna tafa á flugi frá Boston, vegna bilana í vél seinkaði brottför um fáeina tíma. Sem betur fór, þá varð einnig seinkun á flugi frá Köben um 4 tíma,  ef ekki hefði orðið seinkun þar, þá hefði ég þurft að bíða eftir næsta flugiog því hefði verið kippt í liðinn þar sem flugið var í gegnum SAS. Á endanum var kallað út í vél, sem var fullsetin og heyrði ég á tali fólks og sá einning að töluvert var um Tælendinga sem voru á heimleð í frí og Íslendingar á leið út, í leit að ævintýrum. Já það er víst ekki til sá staður í heiminum þar sem Íslendingar hafa ekki skiliið eftir sig spor og frásagnir að segja, minngarbrot til að segja frá.

Flugið gekk samkvæmt áætlun, farþegar settust í sæti sín, tilhlökkun hjá fólki, kliður, hlátur, talað saman á mörgum tungumálum. Farkosturinn, Boeing 757-200 ætluð til styttri og meðallangra vegalengda. Tveggja hreyfla, Rolls-Royce RB211, turbofan, hafi einhver áhuga á þeirri staðreynd. Svo skemmtilega vildi til að vélin bar gælunafnið " Grábrók " eftir 170 m. háum eldgíg sem rís rétt norð-autan við Hreðavatn.

Eftir flugtak þá var stefnan tekin með grunnri vinstri beygju til austurs og flugið hækkað uns flughæð var náð, 34000 fet, og flogið í rólegheitum áleiðis til kóngsins Köben. Veitingar voru bornar fram, sem farþegar urðu reyndar að greiða fyrir, sem mér fanst reyndar nýlunda og af sem áður var, en svona er stefna flugfélaga að verða. Fór reyndar ekki á wc og veit því ekki hvort rukkað var fyrir notkun á þeim lúxus. Lítið bar við á fluginu, vélin flaug áfram, fjarlægðist landið og nálgaðist meginland Evrópu. Eftir því sem á flugið leið komst ró á farþega, sumir sofnuðu, aðrir horfðu á vidó og enn aðrir út um glugga og virtu fyrir sér skýjin sem liðu hjá langt fyrir neðan, eða farskip sem óð ölduna á leið sinni til hafnar. Svo breyttist vélarhljóðið sem gaf til kynna að brátt var lækkun framundan og á skjá fyrir framan mig sá ég feril vélarinar er hún nálgaðist Kastrup. Vélin fór í mjúkri hægri beygju uns hún tók lokastefnu að braut 30 og lenti nokk harkalega  og um tíma hélt ég að flugmenn ætluðu að hætta við lendingu, þar sem hreyflum var gefið inn, en svo var dregið úr afli og hún skall niður svo undirtók í gear-num og hrikti í burðarvirki. Kannski vindsveipur sem gerði það að verkum, hver veit, en vélin lent og taxaði í rólegheitum upp að flugstöðinni, ternimal 3.