Það hefur verið heitt, já og býsna rakt hér í Udon, bæði í gær og einnig í dag. Eftir nætursvefninn er gott að taka svalandi sturtu, því þó loftkælingin og viftan vinni aað því hörðum höndum að hald lofthitanum nokkuð neðan við þægilegt, þá verður alltaf dálítið heitt, tala nú ekki um þegar fyrsta dagskýman gægjist inn um gluggann og sólargeislarnir heilsi á sinn viðkunnanlega hátt, eins og þeim er einum lagið. Síðustu tveir dagar hafa verið býsna heitir og lyggur við að það hafi áhrif á gjörvallt lífið hér, bæði mannfólkið sem og fjórfætlinga. Má segja, að einu lífverurnar að degi til sem eru á fullu, daginn út og daginn inn, séu hinir örsmáu maurar, sem vinna sína vinnu, með miklu skipulagi, eins þeim einum er gefið. Það er gaman að fylgjast með þessum vinnuhörðu dýrum, ganga slóðann í röðum og færa björg í bú. Sumir koma tómhenntir upp úr holum sínum og geysast út á akurinn, að ná í eitthvað nýtilegt, aðrir staulast um með margfalda stærð sína af byrði og gegnir furðu næst að þeir haldi sínu striki, án þess að raðir riðlist eða upp komi deilumál, hver er fyrstur, allt er leyst með þeirri samvinnu sem einkennir mauranna og líshætti þeirra. Í dag þegar ég var á gangi um slóða varð mér litið niður og sá dauða flugu, nokkuð af stærri gerðinni, bústna og stóra, sem hafði orðið fyrir hnjaski og lá þar ósjálfbjarga þar sem hún mætti örlögum sínum. Þegar mér bar að, voru vinnufúsir maurar þegar byrjaðir að hluta hræið í sundur, með þvílíkri nákvæmni og hraða, sem einkennir kjötvinnslumeistara, og báru hvað þeir gátu, vængi, fætur og það sem eftir var að flygildinu heim í holur sínar. Ekki dugði að leggja hindrum í veg fyrir þá, því þá voru óðara komnir tómhennt vinnudýr að ryðja hindrunninni úr vegi, því brautin skyldi vera auðfarin, hvað sem á gengi. Eftir fáeinar mínútur var verkið afstaðið, hræið allt komið í byrðageymslur til síðari nota.
Inni í húsum á veggjunum hlaupa litlar, krúttlegar eðlur s.k Gekkóar og hafa þeir þann starfa að fækka skordýrum ýmiskonar sem ýmist fljúga um eða ganga í skotfæri við þá. Þeir eru iðnir við kolann og láta sér ekki muna um að ráðast á stærðar fiðrildi, jafnvel þó árásin takist nú ekki alltaf í fyrstu tilraun. Skemmtileg hljóðin sem þeir gefa frá sér n.k tíst og er mér ekki grunlaust um að þeir skipuleggi sínar árásir einmitt með þessum......tístum, alla vega fannst mér þeir vekja athygli félaga síns á fiðrildinu að tarna, því hann virtist fljótur að átta sig á hvað það þýddi og hóf undirbúning veiðanna, jafnvel þó hann hafi misst að góðri bráð í það sinnið.
Þegar sól hnýgur til viðar og húmar að kveldi, má gjarnan sjá skýja bólstar hrannast upp og inní djúpum bólstranna má heyra dimmar þrumur, mis langt frá. Líkt og verið sé að kallast á og undirbúa aðal tónleikanna sem á endanum skella á með þvílíku afli, svo maður verður orðlaus, bæði drunar og eldglæringarnar sem þjóta um með.........eldingarhraða svo allt umhverið tónar í mismundi birtu eftir því hvað skýjabólstrarnir eru dimmir og hve hátt þeir rísa. Síðan skellur regnið, millónir dropar eru alltí einu mættir og skella niður með miklum þunga, jarðvegurinn sundrast undan þunganum og rykið spænist upp í fyrstu, síðan verður allt alvott á augabragði. Svona gengur þetta í fáeinar mínútur, þá er eins og skrúfað sé fyrir, belgurinn tómur og allt verður sem fyrr, heitt, rakt og allt verður þurrt á því sem næst augabragði. Hljóð næturinnar byrja aftur, þessi dularfullu hljóð í öllum hljóðtegundum, sem gerir þetta umhverfi svo einstætt.......og nóttin læðist að og breiðir myrkrið yfir lífið sem handan dagsins, sefur, nema næturdýrin.......kveða sér hljóðs.
No comments:
Post a Comment