Flugið til Bangkok

Flugstöðin á Kastrup er þægileg og auðvelt að rata þar um. Þar sem ég var transit farþegi, þá þurfti ég ekki að tékka inn, þar sem farangurinn hafði verið tékkaður inn alla leið til Bangkok, svo ekki var um annað að ræða en að finna rétta hliðið og bíða síðan í rólegheitum eftir að kallað yrði út, sem var vegna tafa, 4 tímar. Klukkan var að nálgast miðnætti og fríhöfnin að mestu lokuð, hins vegar mátti sjá kaffihús hér og hvar opið og settist ég í eitt þeirra, fékk mér kaffi og samloku. Það var töluverð umferð farþega, vélar að fara og koma, fólk kom inn, sumt þreytt eftir langa ferð og aðrir sem biðu eftir framhaldsflugi, biðu þess í óþreyju að komast áfram. Tíminn silaðist áfram, það var myrkur úti, strafsfólk flugvallarins sinnti sínu starfi, sumir skúruðu gólf, aðrir þeyttust um á n.k transport vögnum að flytja farþega fram og til baka að hliðum eða frá hliðum. Flugstöðin er töluvert stór og það er um langa ganga að fara til að komast á þá staði þar sem beðið er eftir að kallað er út í vélarnar. Biðsalir ýmist fyllust eða tæmdumst, allt gekk eins og smurð vél.

Loks eftir langa mæðu gekk ég að biðsalnum, þar sem nánast öll þjónusta á þessum tíma sólarhrings var lokuð, fólk var farið að safnast saman, farþegar sem biðu sama flugs og ég. Fyrir utan gluggann mátti sjá fararskjótann, Airbus 340, gríðarlegt flykki svo ekki sé meira sagt. Uppgefin farþegafjöldi ku vera 295 í þremur farrýmum. Sætaraðir eru 2-4-2. Hún er knúin áfram með 4 CFM56 hreyflum. Það er hægt að fá ágætis upplýsingar á Wikipedia fyrir þá sem áhuga hafa.
Loks eftir langa mæðuog setu var loks kallað út í vél og það tók töluverðan tíma að koma okkur öllum fyrir í sætum, ég leit á miðann minn og sá A-43, rétt aftan við miðju, við glugga, óskaði þess heitt að hafa fengið við gang, en ekkert við því að gera. Sætin voru þægileg, en þröngt rými á milli sæta. Sá það í hendi mér að þetta yrði strembin flugferð, þar sem flogið var í einum áfanga til Bangkok, 11 tíma ferðalag. Loks var vélinni lokað og kynning um öryggisatriði vélarinnar hófst á skjá á sætinu fram við mig. Vélinni var bakkað inná svæði þar sem hreyflarnir fóru í gang, hver á fætur öðrum. Mér varð litið út á vænginn og hugsaði mér, þvílíkt bákn þetta væri. Loks silaðist vélin af stað út á flugbrautarendann og allt var gefið í botn, öll sú orka sem hægt var að ná út úr hreyflunum og flugtaksbrunið hófst. Vélin brunaði eftir brautinni með öllum þeim þyngslum sem í henni voru, farþegar, áhöfn, farangur, matur, eldsneyti og svo vélin sjálf, 276.000 kg brunaði með ægi gnýg eftir brautinni sem hún þarfnaðist, 3000 m. Það skalf allt sem skolfið gat og hávaðinn gríðarlegur. Loks eftir laanga mæðu lyftist hún að framan og loks hóf hún sig til flugs, titringurinn minkaði og vélin byrjaði klifur sitt, uns hún náði 37.000 ft hæð og var ekki lengi að ná þeirri hæð. Flogið var yfir Pólland, Ukraníu, yfir Krím-skagann þar sem beygt var örlítið fyrir austlæga stefnu, flogið yfir Kaspíahafið og síðan yfir Uzbekistan, Tajikistan, þar sem stefna var tekin eilítið til suðurs og stefnt að fjallaskarði í himalayafjallgarðinum, þar sem flugið var hækkað örlítið. Afganistan og Pakistan á hægri hönd og Kína á þá vinstri. Þegar komið var yfir skarðið, var stefnan tekin örlítið í austur aftur og flogið meðfram Himalayafjöllunum, þar hófst töluverð ókyrrð sem entist meira og minna í 1600 km eða um 3 tíma. Á móts við Kathmandu í Nepalvar aftur tekin suðlæg stefna í átt að Kalkutta, það yfir Bengalflóann og náð yfir strönd Burma og loks 11 tímum frá flugtaki var flugið lækkað inn til lengingar á alþjóðaflugvellinum í Bangkok, Suvarnabhum. Vélin snerti brautina mjúklega svo varla fanst. Það var þægileg líðan að loks gat maður stigið út og andað að sér útilofti. Já maður og þvílíkt loft, og þvílíkur hiti, það fann maður um leið og komið var út úr vélinni og inní ranann. Klukkan þá orðin 16:30.