Mekong fljótið (Móðir vatnanna)

Fyrir fáeinum dögum héldum við í norður, að landamæra bænum Nong Khai, sem stendur við bakka Mekong fljótsins. Það var skrítið að standa þarna og horfa út á þetta nafntogaða fljót, er runnið hefur þarna um ómuna tíð. Handan fljótsins mátti sjá Laos og dálítð fjær, stóð hin merkilega brú, The Friendship Brigde, sem er ein af mörgum leiðum fyrir landamæri Thailands og Laos, en sú fjölfarnasta, amk á meðal ferðamanna sem fara yfir og koma síðan aftur yfir, í þeim tilgangi að fá áframhaldandi ferðamannaáritun sem nemur 1 mánuð. Þar sem ég hafði 3ja mánaða áritun hafði ég enga þörf á að fara yfir, þó vissulega hefði það verið skemmtilegt að geta sagt að maður hefði "komið" til Laos.
Mekong fljótið er 12 stærsta fljót veraldar,  rúmlega 4300 km að lengd og á upptök sín í Tíbetska hálendinu og rennur í suður í gegnum Yunnan-hérað í Kína, Burma, Tæland, Laos, Kambodíu og Vietnam. Fljótið myndar landamæri Tælands og Laos í um 80 km kafla, áður en það rennur eingöngu inn í Laos og kemur síðan aftur að landamærum landanna eilítið sunnar, þar til það rennur um Kambodíu og síðan Víetnam, þar sem það rennur síðan í ósa sína langt í suðri.

Fyrir 3 dögum fór ég í ferð um Udon Thani hérað og skoðaði líf og tilveru fólks á svæðinu. Samgöngur á milli þorpa og bæja eru jafnan mjög góðar, 3 akgreinar í hvora átt og eggslétt bundið slitlag. Ég hélt til bæjanna Sang Ko og síðar til Kut Chap, þar sem haldin var hátíð tengd hhinum mikla bálkesti. Það var mikið líf í bænum og fólk skartaði sínum besta fatnaði og gleði og hlátur ríkti í hverjum svip sem framhja fór. Tónlist var spiluðu og söng mátti heyra á hverju götuhorni. Bæði börn og fullorðnir sameinuðust um að gera sér glaðan dag og víst var, að þau sem komin voru á efri árin gáfu þeim sem yngri voru, ekkert eftir í dans og söng. Hér sannaðist svo ekki varð um villst, að hér var land brosanna vissulega staðreynd.
Þegar húmaði að kvöldi, fór að rigna og jókst eftir því sem leið að kvöldi svo úrhelli varð og fylgdu eftir miklar drunur og dans eldinganna er lýstu upp himinninnn, er þær skutust á milli skýjafláka. Sýning breytist er eldingarnar fundu sér farveg frá skýjum og niður til jarðar og þá var tónhæð og breydd mun meir og lýsti sem um dag væri.

Stundum höfum við komið við á börum, til að sjá lífið frá öðru sjónarhorni og eitt fynst mér magnað. Við keyptum okkur viský flösku áður en á barinn var og við dyrnar er flaskan tekin, svo ég hélt að hún væri eilíflega horfin, en mér var sagt að hafa ekki áhyggjur, og skömmu síðar byrtist flaskan á hliðarborði við hlið okkar. Síðan var helt í glösin og þess vandlega gætt að glösin tæmdust aldrei. Tónlist ýmiskonar var flut, mat gerð góð skil og aldrei var glasið mitt tómt. Manni verður hugsað hvernig staðirnir bera sig, þegar fólk kemur með sitt eigið vín og þess gætt að aldrei tæmist....Magnaður andskoti, eitthvað sem Íslensku barirnir mættu íhuga......sem verður aldrei. Þetta er gistrisni þeirra í landi brosanna.....